رابطه بین هوش های زبانی و منطقی زبان آموزان ایرانی و فراوانی مغلطه ها و شواهد در نوشتار استدلالی: مطالعه ای براساس جنسیت
- مودت سعیدی*
1
Revised: 2020-09-09
Accepted: 2020-09-09
Published in Issue 2020-01-01
PDF views: 154
Abstract
توانایی زبان آموزان برای نوشتن متن استدلالی منسجم در دهه های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. هوشهای چندگانه در ارتقای دقت کاربرد زبان و تفکر در فرایند نوشتن، نقش مهمی ایفا می نماید. مطالعه ی حاضر به بررسی رابطه ی ممکن میان هوشهای منطقی و زبانی و فراوانی مغالطه های غیررسمی و شواهد در نوشته های استدلالی زبان آموزان ایرانی می پردازد. بدین منظور، 110 زبان اموز با سطح زبانی متوسط به بالا، به سوالات مرتبط با هوشهای منطقی و زبانی در پرسشنامه ی ارزیابی رشدی هوشهای چندگانه (شیرر، 1996) پاسخ داده و یک انشای استدلالی نوشتند. از مدل جانسون (1998) برای شناسایی مغالطه های غیررسمی و از چهار دسته شواهد هوئکن و هاستینکس (2003) برای بررسی انواع شواهد استفاده شد. در میان چندین دسته بندی مغالطه های غیررسمی و شواهد، فقط شواهد آماری در انشاهای استدلالی شناسایی نشد. ضرایب حاصل از آزمون همبستگی پیرسون رابطه ی معناداری را بین هوشهای منطقی و زبانی و فراوانی مغالطه های غیررسمی و انواع شواهد در استدلال زبان آموزان ایرانی آشکار ساخت. بالعکس، از نظر فراوانی مغالطه های غیررسمی و انواع شواهد در انشاهای استدلالی، هیچ تفاوت معناداری بین زبان آموزان دختر و پسر مشاهده نشد. یافته ها به کارآمدسازی دوره ها و مطالب آموزشی مهارت نوشتاری با لحاظ کردن تفاوتهای فردی زبان آموزان کمک می کند.
Keywords
- استدلال,
- شواهد,
- مغالطه ی غیررسمی,
- هوش زبانی,
- هوش منطقی