ترتیب درستی تکواژهای دستوری در فراگیری زبان انگلیسی در فراگیران فارسی‌زبان: شواهدی برای وجود یا عدم وجود دستور همگانی

Abstract

این مقاله فراگیری تکواژهای دستوری در یادگیری زبان انگلیسی را در فراگیران فارسی زبان بررسی می‌کند. به این منظور، ترتیب درست نه تکواژ دستوری زبان انگلیسی در 60 فراگیر نوجوان فارسی زبان بررسی شد. تکواژها عبارت بودند از تکواژ s جمع، تکواژ ing استمراری، فعل ربطی be، فعل کمکی be، تکواژ بی‌قاعده زمان گذشته، تکواژ باقاعده زمان گذشته، سوم شخص مفرد زمان حال ساده، تکواژ s مالکیت و تکواژهای حروف تعریف نامعین. آزمون‌های تعیین سطح و مهارت و پرسش‌نامه اطلاعات فردی برای جمع‌آوری داده‌های نوشتاری به کار گرفته شدند. به طور کلی، 2160 تکواژ دستوری تولید‌شده برای رتبه‌بندی، ترتیب یادگیری تکواژها به صورت دستی شمرده، بررسی و طبقه‌بندی شدند. ترتیب درست یادگیری تکواژها در فراگیران به‌صورت نزولی از 1 تا 9 به‌ترتیب زیر رتبه‌بندی شدند: زمان گذشته باقاعده، فعل کمکی be، فعل ربطی be، تکواژ ing زمان حال استمراری، حروف تعریف نامعین، تکواژ s جمع، تکواژ s مالکیت، زمان گذشته بی‌قاعده و s سوم شخص زمان حال ساده. ضریب همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن نشان داد که ترتیب درست فراگیری تکواژهای دستوری در آزمودنی‌های نوجوان فارسی‌زبان ارتباط میانه و ضعیفی با ترتیب درست فراگیری این تکواژها در فراگیران زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم و بیگانه به‌ترتیب داشت. این یافته تأییدی است بر اینکه گویشوران فارسی‌زبان که زبان انگلیسی را می‌آموزند تکواژهای دستوری را به‌صورت طبیعی یاد نمی‌گیرند. علاوه‌بر‌این، دستور همگانی در این فراگیران به‌صورت کامل وجود ندارد. همچنین، نقش کم‌رنگ دستور همگانی در یادگیری زبان انگلیسی تأییدی بر نقش مهم انتقال در یادگیری زبان بیگانه است.