خانه و تعلق دیاسپوریک در لندنی های تنها اثر سم سلون و بودای حاشیه نشینان اثر حنیف قریشی

Abstract

پژوهش حاضر به بررسی مفهوم "خانه" و "تعلق دیاسپوریک" آنگونه که توسط شخصیت­های دو رمان لندنی­های تنها (1956) اثر سم سلوِن و بودای حاشیه نشینان (1990) اثر حنیف قریشی برداشت می­شوند می پردازد. این روایات که در دو دوره نزدیک به هم در تاریخ معاصر انگلستان یعنی دهه­های 1950 و1970 روی میدهند، آن دسته از شرایط سیاسی و اجتماعی­ای را به تصویر می کشند که در فرموله نمودن و تبیین برساخته­های گفتمانی و ایدئولوژیکی که انگلستان را به عنوان خانه و موطن مهاجران تعریف می­کرد نقش بسزایی بازی می­نمودند. این مقاله بر لحظاتی از رمانها تمرکز دارد که عمدتآ بازنماینده کارکردهای سیستماتیک تبعیض نژادی است، به گونه­ای که کاربست سخت گیرانۀ نظام بوروکراتیک و دیسکورسهای ضد مهاجرتی انگلستان شخصیت­های داستانها در مواجهه­شان با رویای "وطنی شدن" مایوس نموده و خودآگاهی آنها را به سوی بی وطنی و دلتنگی برای خانه­ای که در فراسوی مرزهای انگلستان جا نهاده اند سوق می­دهد. بنیان نظری این تحقیق بر اندیشه­های متفکرین کمتر شناخته شده پسااستعمار مانند استوارت هال، پل گیلروی، و آوتار برا استوار است. بر اساس آراء این اندیشمندان، مقاله حاضر بر آن است تا نشان دهد با وجود اینکه دستگاههای تبلیغاتی و پروپاگاندای انگلستان در میانه قرن بیستم تا پایان دوره مارگارت تاچر تلاش میکردند تا این کشور را پذیرای مهاجرین . مشوق چندفرهنگی معرفی کنند، اما در عمل تلاشهای دیاسپورای مهاجرین هندی و حوزه کارائیب برای پیوند با جامعه این کشور عقیم می­ماند. نتیجه این دوگانگی در عملکرد، سرخوردگی و دلتنگی دیاسپوریک شخصیت­هایی است با پی بردن به عدم تحقق رویاهای خود، معنای خانه و تعلق را نه در سرزمین جدیدی که به آن مهاجرت کرده­اند، که در اجتماعات کوچکی متشکل از هم­وطنانی که همگی از تبعیض و تزویر رنج می برند می یابند.