نگرش ها و رفتار شالیکاران درخصوص برنامه های ترویج کشاورزی محصولات غذایی سالم (مطالعه موردی:شهرستان‌های لاهیجان و املش، شمال ایران)

Abstract

تحقیق حاضر با هدف تبیین رفتار کشاورزان و نگرش آنها در زمینه مدیریت تلفیقی آفات با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و از طریق پیمایش صورت گرفته است. ابزار اصلی تحقیق پرسشنامه ای بوده است که روایی آن از طریق بررسی دیدگاه10 نفر از اساتید و کارشناسان اجرایی دست اندرکار  وپایایی آن با استفاده از محاسبه آلفای کرونباخ (بالاتر از 7/0)تایید گردیده است. جامعه آماری تحقیق شالیکاران شرکت کننده در دوره­های آموزشی -ترویجی مدیریت تلفیقی آفات در دو شهرستان لاهیجان و املش  بوده است  که در فاصله سال­های 1391 تا 1393  تحت آموزش IPM قرار گرفته بودند.یافته­های تحقیق نشان داد که استفاده از روش­های تلفیقی(شیمیایی و غیر شیمیایی)، رهاکردن بقایای گیاهی در سطح مزارع و استفاده از کنترل بیولوژیک  با میانگین به ترتیب 27/9، 25/9و 12/9از میانگین کل 5/6 بیشترین مواردی هستند که کشاورزان  بعد از گذراندن دوره­های ترویجی تولید محصول سالم از آن استفاده نموده­اند.همچنین شرکت­های مشاوره­ای ترویج خصوصی، ناظران برنج، مروجین و مربیان کشاورزی، و تلویزیون با میانگین به ترتیب 14/11، 87/10، 80/10 و 71/10 از میانگین کل  49/7 بیشترین سهم را در اطلاع­رسانی به کشاورزان داشته­اند.با توجه به نتایج پزوهش آموزش زنان روستایی و استفاده از افراد جوان و تحصیل کرده خانوارهای کشاوزان به عنوان بازوان ترویج کشاورزی در انتقال نوآوری مدیریت تلفیقی آفات به درون خانواده پیشنهاد می­گردد.