عوامل موثر بر توسعه روستایی در استان گیلان با تاکید بر نقش واحدهای تعاونی

Abstract

 واژه‌ی توسعه درمعانی خاص خود و در ترکیب با وا‌ژه‌های دیگر، حامل برخی اختلاف­نظرها است ، اما درمعنای عام اگر بهبود اوضاع عمومی یک جامعه تعریف گردد، مفهومی مقبول نظریه­پردازان و سیاست­مداران جوامع مختلف خواهدبود. در ایران نیز پس­از تاکید رهبر معظم انقلاب بر"طراحی مدل ایرانی­اسلامی پیشرفت"، این مفهوم عام درمیان برنامه‌ریزان کلان کشور اهمیت ویژه‌ای یافت. توسعه روستایی به ­عنوان را هبردی به ­منظور بهبود زندگی اجتماعی و اقتصادی روستاییان، بدون­شک در کشوری که حیات اجتماعی آن بر روستا و روستاییان استوار است به توسعه در سطح ملی کمک خواهد کرد. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نیز با تعابیری توسعه و عمران روستایی را در زمره وظایف دولت برمی‌شمارد. در پژوهش حاضر با هدف تعیین سهم هریک از عوامل مورد توافق توسعه روستایی، در ایجاد توسعه ‌ی پایدار روستایی استان گیلان، داده­های مربوط به  75 شاخص توسعه روستایی از آمارهای رسمی موجود استخر اجو به روش تاکسونومی عددی، ذیل شش عامل طبقه­بندی و هم‌معیارشده، سپس سهم هر یک بوسیله تحلیل‌های آماری، به ترتیب: 1-منابع انسانی ،2-هزینه­ های زیربنایی،3- هزینه­ های فرهنگی ­اجتماعی،4- عملکرد اقتصادی،5-موقعیت و منابع طبیعی 6-مدیریت روستایی، رتبه­بندی گردید. هم­چنین تاثیر واحدهای تعاونی در توسعه روستایی و تغییر سهم عوامل آن، بسیار ناچیز ارزیابی­شد که لزوم بازنگری در ساختار اقتصادی و مدیریت روستایی استان با توجه ‌به نظام بهره­برداری تعاونی را آشکار می‌سازد.